தமிழ்ச் சிறுகதை - தோற்றமும் வளர்ச்சியும்

தமிழ்ச் சிறுகதை - தோற்றமும் வளர்ச்சியும்

ஆதிமனிதன் தனது அனுபவத்தை அல்லது நடந்த நிகழ்வை அடுத்தவரிடம் விவரித்தபோது கதைசொல்லுதல் என்னும் கலை ஆரம்பித்தது. அதைச் சொல்பவர் தமது சொல்லும் திறனுக்கேற்ற உவமைகளோடும் வருணனைகளோடும் சொன்னபோது, அது கேட்பவரைக் கவர்ந்திழுக்கிற ஒரு வலிமையான தொடர்பு வடிவமாக உருவானது.

சிறுகதையின் வரையறை

சிறுகதை என்பது ஒரு சம்பவம், ஒரு மனநிலை, ஒரு சிக்கல் என ஒரு பொருளைப் பற்றி மட்டுமே எழுவது. எந்த நோக்கத்தோடு கதை எழுதப்படுகிறதோ, அதை நோக்கியே கதையின் அனைத்துக் கூறுகளும் செல்லும் ஒருமை கொண்டது. வாசகன் ஊகித்தறிய முடியாத ஒரு திருப்பத்தை இறுதியில் கொண்டு முடிவது.

தமிழ்ச் சிறுகதையின் தோற்றம்

தமிழின் தொன்மையான இலக்கண நூலாகிய தொல்காப்பியத்தில் "பொருள்மையில்லாப் பொய்மொழியானும் பொருளொடு புணர்ந்த நரைமொழியானும்" என்று கதையின் தொடக்கம் பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தமிழின் தொன்மையான மரபில் கதைகள் வாய்மொழியாக வேட்சொல்லப்பட்டன.

சிறுகதையின் வளர்ச்சி

காலம்	வளர்ச்சி
பண்டைக்காலம்	வாய்மொழி கதைகளாக இருந்தன
எழுத்து வரலாறு	எழுத்தில் பதிவாகின
நவீன காலம்	மேலைநாட்டு வடிவைப் பின்பற்றி சிறுகதை தமிழில் வளர்ந்தது

சிறுகதையின் சிறப்பு அம்சங்கள்

• ஒரு முக்கிய நிகழ்வை மட்டும் கையாள்வது
• முடிவில் திருப்பம் இருப்பது
• கதாபாத்திரங்கள் குறைவாக இருப்பது
• ஒரே மையக்கருத்தை கொண்டிருப்பது