இந்தியாவில் நீதித்துறை

இந்தியாவில் நீதித்துறை

இந்திய அரசமைப்பின் மூன்று தூண்களில் ஒன்றான நீதித்துறை (Judiciary), சட்டங்களை விளக்கி, தகராறுகளைத் தீர்த்து, அரசியலமைப்பின் காவலனாகச் (Guardian of the Constitution) செயல்படுகிறது. இந்தியா ஒருங்கிணைந்த நீதித்துறை (Integrated Judiciary) அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது — அதாவது உச்ச நீதிமன்றம் (Supreme Court) உச்சியில் இருந்து, அதன்கீழ் உயர் நீதிமன்றங்கள் (High Courts) மற்றும் கீழ் நீதிமன்றங்கள் (Subordinate Courts) ஒரே படிநிலையில் இணைந்து செயல்படுகின்றன. மத்திய, மாநிலச் சட்டங்கள் இரண்டையும் இதே நீதிமன்றங்கள் விசாரிக்கின்றன.

அடிப்படைக் கருத்துகள் (Basic Concepts)

• நீதித்துறை சுதந்திரம் (Independence of Judiciary): நிர்வாகத்திலிருந்தும் சட்டமன்றத்திலிருந்தும் தனித்து, தலையீடின்றிச் செயல்படும் தன்மை.
• பதிவு நீதிமன்றம் (Court of Record): தீர்ப்புகள் நிரந்தரப் பதிவாக வைக்கப்பட்டு, கீழ் நீதிமன்றங்களுக்கு முன்னுதாரணமாக (Precedent) அமைதல்.
• நீதித்துறை மறுஆய்வு (Judicial Review): சட்டமன்றமோ நிர்வாகமோ இயற்றும் சட்டங்கள்/ஆணைகள் அரசியலமைப்புக்கு முரணானால் அவற்றைச் செல்லாது என அறிவிக்கும் அதிகாரம்.

உச்ச நீதிமன்றம் (Supreme Court — பிரிவு 124)

இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் 1950 ஜனவரி 28 அன்று நிறுவப்பட்டு, அதற்கு முன் இருந்த கூட்டாட்சி நீதிமன்றத்தின் (Federal Court, 1937) இடத்தைப் பெற்றது. அரசியலமைப்பின் பிரிவு 124 இதன் அமைப்பைக் கூறுகிறது. தொடக்கத்தில் தலைமை நீதிபதி உட்பட 8 நீதிபதிகள்; தற்போது தலைமை நீதிபதி உட்பட 34 நீதிபதிகள் (2019 முதல்) இருக்கின்றனர். நீதிபதிகளை குடியரசுத் தலைவர் நியமிக்கிறார்; இந்திய தலைமை நீதிபதியை (Chief Justice of India — CJI) நியமிக்கும்போது மூத்த நீதிபதிகளின் கொலீஜியம் (Collegium) முறை பின்பற்றப்படுகிறது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்புகள் (Jurisdiction)

வகை	பிரிவு	விளக்கம்
தொடக்க அதிகாரம் (Original)	பிரிவு 131	மத்திய–மாநில அரசுகளுக்கு இடையிலான தகராறுகள்
மேல்முறையீட்டு அதிகாரம் (Appellate)	பிரிவு 132–134	உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் மீதான மேல்முறையீடு
ஆலோசனை அதிகாரம் (Advisory)	பிரிவு 143	குடியரசுத் தலைவருக்கு நீதிமன்றம் ஆலோசனை வழங்குதல்
மறுஆய்வு அதிகாரம் (Review)	பிரிவு 137	தனது தீர்ப்பையே மறுஆய்வு செய்தல்

உயர் நீதிமன்றங்கள் (High Courts — பிரிவு 214)

ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் ஓர் உயர் நீதிமன்றம் இருக்க வேண்டும் என பிரிவு 214 கூறுகிறது; சில உயர் நீதிமன்றங்கள் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மாநிலங்களுக்குப் பொதுவாகவும் இருக்கின்றன. பிரிவு 215-ன்படி உயர் நீதிமன்றமும் ஒரு பதிவு நீதிமன்றமாகும். உயர் நீதிமன்றத்தின் நீதிபதிகளையும் குடியரசுத் தலைவரே நியமிக்கிறார். பிரிவு 226-ன்படி உயர் நீதிமன்றங்கள் அடிப்படை உரிமைகளை மட்டுமின்றி, பிற சட்ட உரிமைகளை நிலைநாட்டவும் ஆணைகளை (Writs) பிறப்பிக்கலாம் — இது உச்ச நீதிமன்றத்தின் பிரிவு 32 வரம்பைவிட விரிவானது.

நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயது (Retirement Age)

நீதிமன்றம்	நிறுவியது	ஓய்வு வயது
உச்ச நீதிமன்றம் (Supreme Court)	பிரிவு 124	65 ஆண்டுகள்
உயர் நீதிமன்றம் (High Court)	பிரிவு 214	62 ஆண்டுகள்

நீதித்துறை மறுஆய்வு (Judicial Review)

அரசியலமைப்பின் மேலாண்மையைக் (Supremacy of the Constitution) காக்கும் கருவியே நீதித்துறை மறுஆய்வு. அமெரிக்க அரசியலமைப்பிலிருந்து இந்தக் கருத்து பெறப்பட்டது. பிரிவு 13-ன்படி அடிப்படை உரிமைகளுக்கு முரணான சட்டங்கள் செல்லாது. கேசவானந்த பாரதி வழக்கு (1973) மூலம் "அடிப்படை அமைப்புக் கோட்பாடு" (Basic Structure Doctrine) உருவாகி, நீதித்துறை மறுஆய்வும் அதன் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்படுகிறது.

தேர்வுக் குறிப்புகள் (Exam Points)

• இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் நிறுவப்பட்ட நாள் — 1950 ஜனவரி 28; அமைப்பு — பிரிவு 124.
• உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் தற்போதைய எண்ணிக்கை — தலைமை நீதிபதி உட்பட 34 (2019 முதல்).
• நீதிபதிகள் ஓய்வு வயது — உச்ச நீதிமன்றம் 65, உயர் நீதிமன்றம் 62.
• உயர் நீதிமன்றம் — பிரிவு 214; உயர் நீதிமன்ற ஆணை அதிகாரம் (Writ) — பிரிவு 226 (பிரிவு 32-ஐ விட விரிவானது).
• ஆலோசனை அதிகாரம் — பிரிவு 143; மறுஆய்வு அதிகாரம் — பிரிவு 137.
• உச்ச நீதிமன்றம் அறிவிக்கும் சட்டம் அனைத்து நீதிமன்றங்களையும் கட்டுப்படுத்தும் — பிரிவு 141.
• நீதிபதிகளை நியமிப்பவர் — குடியரசுத் தலைவர்; நீக்கம் நாடாளுமன்றப் பதவி நீக்க (Impeachment) நடைமுறை வழியே.
• இந்தியா — ஒருங்கிணைந்த நீதித்துறை (Integrated / Single Judiciary) கொண்ட நாடு.