தொலைந்து போனவர்கள்

தொலைந்து போனவர்கள்

இந்தக் கவிதை மாயையில் தொலைந்து போனவர்களைப் பற்றி ஆழமான தத்துவக் கண்ணோட்டத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ளது.

கவிதையின் மையக் கருத்துகள்

• பொய்யான விடியல்: "விடிந்ததன்போய் நீ அனுதினமும் வெளுப்பது உனது விடியல் இல்லை" — தினமும் பொய்யான விடியல் வருகிறது; உண்மையான விடியல் வேறு.
• முடியாத முடிவு: "முடிந்ததன்போய் ஒரு பெரியத்தை — இங்கு முடிதல் என்பது எதற்குமில்லை" — எதுவும் உண்மையில் முடிவதில்லை.
• கற்காத கல்வி: "கற்றறேன் என்போய் கற்றோமோ?" — கற்றோம் என்று நினைப்பவர்கள் உண்மையில் கற்றார்களா?

தத்துவ ஆழம்

• மாயை (Illusion) vs உண்மை (Reality) என்ற தமிழ் தத்துவ மரபு.
• மனிதர்கள் தங்களை ஏமாற்றிக்கொள்கிறார்கள் — உண்மையை காண மறுக்கிறார்கள்.
• கவிஞன் கவிதையால் ஒளி இழந்தவர்களின் விழிகளுக்கு ஒளி தர முயல்கிறான்.

திருவள்ளுவருடன் தொடர்பு

அறியாமையை திருவள்ளுவர் இருளாக வர்ணித்தார். இந்தக் கவிதையும் அறியாமையில் மூழ்கியவர்களை "தொலைந்து போனவர்கள்" என்று வருணிக்கிறது.

கவிஞனின் பணி

• ஒளி (Truth/Light) மூலம் மாயையை (Illusion) விலக்குவது கவிஞனின் கடமை.
• விழி இழந்தவர்களுக்கு (those who lost vision) ஒளி தருவது கவிதையின் நோக்கம்.
• உண்மை (உண்மை) vs மாயை (மாயை) என்ற இரட்டை நிலை கவிதை முழுவதும் நீடிக்கிறது.