காற்றே வா!

காற்றே வா! (Come, Wind!)

இக்கவிதை மகாகவி பாரதியார் இயற்றிய இயற்கைக் கவிதையாகும். காற்றை அழைத்து அதன் சிறப்புகளை பாடும் இந்த கவிதை பாரதியாரின் இயற்கை நேசத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

கவிதையின் முக்கிய கருத்துக்கள்

பாரதியார் காற்றை நேரடியாக அழைத்து "காற்றே வா!" என்று கோருகிறார். இனிய மணம் கொண்ட தூள்களை சுமந்துகொண்டு வரும்படி காற்றை வேண்டுகிறார் - "கரந்தத் தூள்களை சுமந்துகொண்டு வா" என்று.

இலைகளும் நீர்களும்

காற்று இலைகளின் மீதும் நீர்களின் மீதும் உராய்ந்து வரும்படி கவிஞர் வேண்டுகிறார். இலைகளில் தட்டி நீர்மேல் தவழ்ந்து வரும் காற்று உயிர் அமிர்தத்தை (பிராண-ரஸம்) நம்மிடம் கொண்டு வரட்டும் என்பது கவிஞரின் விருப்பம்.

பிராண-ரஸம்

பிராண-ரஸம் என்பது உயிரின் சாரம் அல்லது உயிர் ஆற்றலை குறிக்கிறது. காற்று இயற்கையில் இருந்து இந்த உயிர் சாரத்தை எடுத்து நம்மிடம் கொண்டு வருகிறது என்று பாரதியார் கவிதையாக கூறுகிறார்.

உயிர்-நெருப்பு

உயிர்-நெருப்பே நீடித்துநின்று நல்லொளி தருமாறு காற்று வீசட்டும் என்று கவிஞர் வேண்டுகிறார். உயிரில் உள்ள நெருப்பு (உற்சாகம், ஆவி) நீடிக்க காற்றின் உதவி தேவை என்று கவிஞர் உணர்கிறார்.

இயற்கை கவிதை

பாரதியாரின் இக்கவிதை காற்று, மரம், நீர் ஆகிய இயற்கை உறுப்புகளை சிறப்பித்து பாடுகிறது. இயற்கையின் உயிர் தரும் சக்தியை கொண்டாடும் இந்த கவிதை வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.