துாரத்து ஒளி
கதை சுருக்கம்
மாலைப்பொழுதில் அக்பர் மன்னரும் பீர்பாலும் ஆற்றங்கரையில் நடந்துகொண்டிருந்தனர். குளிர்காலம் — கடுங்குளிர் நேரம். மன்னர் ஒரு கேள்வி எழுப்பினார்: "இந்தப் பனியிலும் கடுங்குளிரிலும் ஓர் இரவு முழுவதும் இந்த ஆற்றுநீரில் யாராலாவது நிற்க இயலுமா?" பீர்பால் "என்னால் இயலாது மன்னா!" என்று கூறினார்.
மன்னர் "உங்களால் இயலாது என்பது எனக்குத் தெரியும். இரவு முழுவதும் ஆற்றுநீரில் யார் நிற்கிறார்களோ அவர்களுக்குப் பரிசு வழங்கப்படும்" என்று முரசு அறிவிக்கச் சொன்னார்.
மிகவும் வறுமையில் வாடும் ஒரு ஏழை இந்த அறிவிப்பைக் கேட்டு குடும்பத்தை வாழ வைக்க வேண்டும் என்று எண்ணி போட்டியில் கலந்துகொண்டான். மன்னர் அவனை அன்றைய இரவுப்பொழுது முழுவதும் ஆற்றுக்குள் நிற்குமாறு கூறி அனுப்பி வைத்தார். இரண்டு காவலர்களையும் உடன் அனுப்பி வைத்தார்.
ஏழை மனிதன் இரவுப்பொழுது முழுவதும் ஆற்றுக்குள் நின்றான். காவலர்கள் அவனை இரவு முழுவதும் கண்காணித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். காலையில் அவனை அழைத்து வந்து மன்னரிடம் நிறுத்தினார்கள். மன்னர் "இரவு முழுவதும் ஆற்றுநீரில் இவன் நின்றிருந்தானா?" என்று கேட்டார். "ஆமாம் மன்னா" என்று காவலர்கள் கூறினார்கள்.
மன்னர் "உன்னைப் பாராட்டுகிறேன். சரி, இந்தக் குளிரை எப்படித் தாங்கிக்கொண்டு நின்றாய்?" என்று வியப்புடன் கேட்டார். ஏழை, "மன்னா, அது ஒன்றும் பெரிய செயலில்லை. இரவு முழுவதும் அரண்மனையில் தெரிந்த வெளிச்சத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்று கொண்டிருந்தேன்" என்றான்.
"ஆகா, அப்படியென்றால் உனக்குப் பரிசுப்பொருள் இல்லை; நீ செல்லலாம்" என்றார் மன்னர். ஏழை அதிர்ச்சியுற்று கண்கள் கலங்க, "மன்னா, தாங்கள் இப்படிக் கூறலாமா?" என்று கேட்டான். "நீ, இரவு முழுவதும் அரண்மனை விளக்கைப் பார்த்தால், அதன் சூட்டில் குளிர்காய்ந்து இருக்கிறாய். அதனால்தான், உனக்குப் பரிசு இல்லை என்றேன். நீ போகலாம்" என்றார் மன்னர். வருந்தியபடியே அவன் சென்றான்.
காவலர்கள் அவனுக்காக மனம் இரங்கினார்கள். எப்படியும் அந்த ஏழைக்குப் பரிசுப்பொருள் கிடைக்கவேண்டும் என்று நல்லெண்ணம் கொண்டனர். அதற்காகச் சிறிதும் காலந்தாழ்த்தாமல் நடந்த அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாமல் பீர்பாலிடம் கூறினார்கள். இனித் தாம் பார்த்துக்கொள்வதாகப் பீர்பால் அவர்களிடம் வாக்களித்தார்.
அன்று காலையிலேயே மன்னர், தம் காவலர்களுடன் வேட்டைக்குக் கிளம்ப ஏற்பாடு செய்தார். வழக்கம்போல் பீர்பாலையும் அழைத்துவரக் காவலரை அனுப்பினார். பீர்பால் சமையல் செய்துகொண்டிருந்தார் — சோற்றுப்பானையை ஐந்தடி உயரத்தில் கட்டித் தொங்கவிட்டிருந்தார்; அதன்கீழே அடுப்பில் சின்னஞ்சிறு குச்சிகள் மெதுவாய் எரிந்துகொண்டிருந்தன.
மன்னர் "என்ன பீர்பால், இங்கு உட்கார்ந்துகொண்டு என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்?" என்றார். "வாருங்கள் மன்னா, வணக்கம்! நான், இங்குச் சமையல் செய்துகொண்டிருக்கிறேன்" என்றார் பீர்பால். மன்னரும், மற்றவர்களும் சிரித்தார்கள்.
"ஏன் சிரிக்கிறீர்கள்?" என்று பீர்பால் கேட்டார். "பீர்பால், அடுப்பு எங்கே இருக்கிறது? சோற்றுப்பானை எங்கே இருக்கிறது? எப்படி அடுப்பில் இருந்து நெருப்பு ஏறிச் சோறு வேகும்?" என்று நையாண்டி செய்தார் மன்னர். "உறுதியாகச் சூடு ஏற்றிச் சோறு ஆக்கலாம், மன்னா! எங்கோ இருக்கும் அரண்மனையின் விளக்கொளியைப் பார்த்து, ஒருவருக்குச் சூடு கிடைக்கும்பொழுது, இது மட்டும் ஏன் முடியாது?" என்று கேட்டவுடன், அக்பர் தம் தவற்றை உணர்ந்தார். அந்த ஏழையை உடனே வரவழைத்து, அவனுக்குப் பரிசுகள் வழங்கிப் பாராட்டினார் அக்பர். தாம் செய்த தவற்றை உணர்த்திய பீர்பாலுக்கு நன்றிகூறிப் பரிசு கொடுத்தார். பீர்பாலும் ஏழைக்குப் பரிசு கிடைத்ததில் மனநிறைவடைந்தார்.
பாத்திரங்கள்
- அக்பர் மன்னர் — முகலாய பேரரசர்; நீதி வழங்குவதில் அவசரப்படுபவர்; பீர்பாலின் புத்திசாலித்தனத்தால் தவற்றை உணர்கிறார்.
- பீர்பால் — அக்பரின் நம்பகமான மந்திரி; நகைச்சுவையான முறையில் நீதியை நிலைநாட்டுபவர்.
- ஏழை மனிதன் — குடும்பத்தை வாழ வைக்க கடுங்குளிரிலும் போட்டியில் கலந்துகொண்ட தைரியமான நபர்.
- காவலர்கள் — நேர்மையாக கண்காணித்தவர்கள்; ஏழைக்கு நீதி கிடைக்க பீர்பாலிடம் உண்மையைக் கூறியவர்கள்.
நீதிப்பொருள்
துாரத்து ஒளி சூட்டை வழங்காது. ஆனால் அதை நம்பி ஒருவர் குளிரை அனுபவித்தால், அவரது தைரியத்தை மதிக்க வேண்டும். புத்திசாலி ஒருவன் தனது நகைச்சுவை அறிவால் அரசனின் பிழையான தீர்ப்பை திருத்தி நீதியை நிலைநாட்டலாம்.